Afiador e paragüeiro!! E’ arrivato l’arrotino!!

scritto da Diego

“cerminio: Oggi presento una storia d’altri tempi, una storia romantica uscita da uno dei racconti dei nostri nonni. Ce la racconta la voce galiziana del gruppo Italiani in Galizia, Diego Vazquez in versione sia gallega che italiana.”

Afiador e paragüeiro…!!

 Alo menos en Galicia chamanlle a miña terra Ourense, “A terra da Chispa”.

Isto ven de tempos non moi lontanos cando das nosas aldeas e pobos saian os nosos antergos afiadores a gañarse a vida polo mundo adiante facendo saltar chispas das suas rodas de afiar, das suas “tarazanas”.

Chegaron os nosos afiadores dandolle a roda ó resto da Peninsula e ata se sabe de alguns que ca emigración foron para alen dos mares a afiar coitelos e arreglar paraugas polas ruas de Caracas ou Salvador de Bahia, ata se fala das Filipinas e se coñece a existencia de algún nos EE.UU.

O seu berro, ¡¡¡afiador e paragüeiro!!!, era tan caracteristico coma o sono do seu chifre, unha especie de silbato que facían soar na sua boca e que era ben recoñecible por calquera.

Ata tiñan unha lengua propia, que usaban para non facerse entender cando lle interesaba. 

Fai tempo que non se ven polas ruas das nosas cidades, nin se oen os seus son, inda que algún queda a dureza do traballo e a chegadadas novas tecnoloxias non axudan a conservación do oficio que esta a piques de desaparecer.

Fai alguns anos nunha visita o Mosteiro de S.Esteban de Ribas de Sil coincidiu que había unha exposición sobre a vida dos afiadores e alí descubrin que tamen en Italia, velaqui a conexión, no norte do país, concretamente no Val de Resia e no Val de Rendena  existían comunidades de afiadores coñecidos como “arrotini”.

No ano 2004 Florencio de Arboiro, gran estudioso do tema e posuidor dunha importante colección de rodas de afiar visitou o pobo de Stolvizza , devolvendo a visita alguns dias despois unha delegación italiana que veu coñecer o noso pais e os seus colegas de oficio.

Na praza maior de Pinzolo existe o “Monumento al moleta” en honor a estas xentes.

Os “arrotini” tamen se espallaron polo mundo, cunha colonia importante que se asentou nos EEUU quedando patente o paralelismo e as semellanzas entre os pobos.

 

E’ arrivato l’arrotino…!! 

La mia terra di Ourense è conosciuta, almeno in Galizia, come “ La terra della scintilla”.

Questa espressione deriva da tempi non molto lontani quando dai nostri villaggi e paesini partivano i nostri vecchi arrotini per guadagnarsi la vita per il mondo facendo scintillare le loro ruote per affilare, chiamate tarazana.

Arrivarono i nostri arrotini facendo girare le loro ruote di metallo per tutta la Peninsola e si sa anche di qualcuno che con la emigrazione arrivò affilando coltelli e riparando ombrelli per le strade di Caracas o Salvador de Bahia come anche per le Filippine e si sa che qualcuno arrivò anche negli Stati Uniti.

Il loro grido afiador e paragüeiro!! era così caratteristico come il suono del chifre, una sorta di fischietto cha facevano sibilare dalla loro bocca, che era ben riconoscibile a tutti.

Si distinguevano anche per un linguaggio proprio che usavano quando non volevano farsi capire.

Da tanto tempo, ormai, che non si vedono per le strade delle nostre città e non si sentono più i loro suoni, anche se, comunque, qualcuno rimane: la durezza del lavoro e l’arrivo delle nuove tecnologie non li hanno aiutati alla conservazione del mestiere che ormai sta quasi per sparire.

Alcuni anni fa in una visita al Monastero de S. Esteban de Ribas de Sil trovai un’esposizione sulla vita degli arrotini e in quella occasione scoprì che anche in Italia del Nord, vedi un pò la coincidenza, in due paesi del Trentino chiamati Val di Resia e Val di Rendena c’erano comunità di arrotini.

Nel 2004 Florencio de Arboiro, grande studioso del tema e possesore di una importante collezione di “ruote per affilare” visitò la località di Stolvizza e dopo qualche giorno una delegazione italiana ricambiò la visita venendo a conoscere il nostro paese e i loro colleghi di mestiere.

Nella piazza Maggiore di Pinzolo esiste il “Monumento al moleta” in onore a questa gente.

Anche gli arrotini (italiani) viaggiarono per il mondo, costituendo un’importante colonia negli Stati Uniti mantenedo chiaro così il parallelismo e le somiglianze fra i due popoli. 

Afiador e paragüeiro…!!! E’ arrivato l’arrotino…!!!

httpv://www.youtube.com/watch?v=OkMxPkk8iZ4

Share on Facebook
Post to Google Buzz
Bookmark this on Yahoo Bookmark
Bookmark this on Livedoor Clip
Share on FriendFeed
Share on LinkedIn
Bookmark this on Delicious